Vroeger was Instagram voor mij een bron van inspiratie. Nieuwe fotografen ontdekken. Mooie series zien verschijnen. Vrienden en kennissen volgen. Hun evolutie meemaken.
Het voelde als een levendige, en voor maar althans een creatieve community
Maar vandaag… voelt dat anders.
📱 Wat ik zie, is vooral reclame.
Of ‘suggesties’ die weinig met mijn interesses te maken hebben. Mijn favoriete fotografen? Die zie ik amper nog passeren. De mensen waar ik écht iets van wil leren? Ze verdwijnen in het algoritme.
Van 10 berichten of Posts zijn er gemiddeld slechts 3 Max 4 van mensen die ik volg al de rest is reclame of brol!
En ik merk het ook aan mezelf een verandering... Ik open Instagram vaak gedachteloos. Even ‘scrollen’. Even kijken. Maar dat ‘even’ wordt snel veel.
En dat veel voelt leeg want tja …Ik zie duizenden beelden, maar geen enkele raakt me echt.
Er is te veel. Te snel. Te oppervlakkig.
En achteraf? Voel ik me zelden geïnspireerd.
⚠️ En dat vind ik akelig
Zoals ik in een eerdere aflevering al zei: fotografie vraagt tijd. Stilte. Vertraging.
Het vraagt ruimte om te kijken. Te voelen.
Maar sociale media duwen ons in een race. Een commercieel opbod race. Een voortdurende drang om te posten. Om te presteren. En vooral: om te presteren volgens de regels van het algoritme van het verdienmodel
📉 De kwantiteit stijgt, en de kwaliteit daalt. En de creativiteit? Die verdwijnt stilletjes naar de achtergrond!
Wat ik eerst maakte vanuit verwondering, maak ik nu soms met de vraag in het achterhoofd: ” Zijn het de juiste hashtags om gezien te worden?", "gaat mijn foto wel gezien worden of scoren?"...
En dat… is een gevaarlijke mentale valkuil.
Misschien herken jij dat ook? Je maakt iets moois, maar je voelt je pas ‘zeker’ als het geliket wordt. Of je twijfelt aan een beeld omdat het ‘niet Instagram-waardig’ lijkt. Maar wat betekent dat eigenlijk, Instagram-waardig?
📊 Ik heb trouwens gemerkt dat het eigenlijk nauwelijks uitmaakt of ik regelmatig post of niet. Of ik nu actief ben of stil blijf: mijn foto’s bereiken amper nog mensen.
Net zoals ikzelf, krijgen anderen mijn beelden nauwelijks te zien. Zelfs met de juiste hashtags! En dus… krijg ik ook veel minder likes of feedback in de commentaren
De kwaliteit op Instagram is bovendien sterk achteruitgegaan. Vroeger postte ik zoals zo velen het ‘beste’ werk. Vandaag zie je van alles: van sterke artistieke foto’s tot slordige snapshots...
En misschien is dat ergens ook oké. Maar dat was alvast mijn initiële bedoeling van Instagram of Facebook niet!
Vandaag post ik niet meer om het algoritme te pleasen. Ik post omdat ik mijn groei wil delen. Omdat ik mijn mooiste creaties een plek wil geven. Niet omdat ze per se goed ‘moeten’ scoren.
En natuurlijk om een beetje mijn YouTube verhaal te vertellen :)
🎯 Uiteindelijk is de vraag: voor wie fotografeer je? Voor jezelf? Of voor een algoritme?
Ik probeer steeds vaker afstand te nemen van Instagram. Niet omdat sociale media per se slecht is. En los van de politieke keuzes... maar omdat ik mijn creativiteit wil beschermen. Omdat ik opnieuw wil voelen waarom ik fotografeer. Omdat ik terug wil naar verwondering, in plaats van bevestiging.
🎤 Afsluiting
Ik geloof dat sociale media nog steeds een plek kan zijn. voor inspiratie, voor connectie, voor groei. Maar dan moeten we bewuster kiezen wat we willen zien. Wat we willen delen. En vooral: wat we niet meer toelaten.
Maar waar kan ik die filters of hashtags vinden ?
En hoe kunnen we dat race stoppen ik hoor het graag wat jij hierover denkt